Βέροια 1912-2012 - ιστολόγιο

Ομιλία για τον Ι. Γ. Γούναρη

Wed, 26 Sep 2012 07:43:46 GMT

Φωτό: Ν. Βουδούρης, www.inveria.gr

Ακόμη δεν έχω καταλάβει πότε πέρασαν δυο χρόνια από τότε που γνώρισα τους Γουναράδες. Θυμάμαι το πόσο προσπάθησα να τους εντοπίσω καθώς θυμάμαι και τη χαρά μου όταν βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη, κάτω από το σπίτι τους. Το αρχειακό υλικό είναι ογκώδες και επιδέχεται πολλαπλών αναγνώσεων και επιπέδων έρευνας. Την Παρασκευή, 21 Σεπτ. 2012, προσπάθησα σε 25 περίπου λεπτά να παρουσιάσω συνοπτικά τη ζωή και το έργο του εμβληματικού Ιωάννη Γεωργίου Γούναρη και μέσα από την παρουσίαση αυτή, να πέσει για πρώτη φορά φως στις συνθήκες γέννησης του Τύπου στη Βέροια, μέσα από την εφημερίδα του, τον "Αστέρα Βερροίας". Η ομιλία μου πραγματοποιήθηκε...

Φωτό: Ν. Βουδούρης, www.inveria.gr

... στα πλαίσια επιστημονικής διημερίδας που διοργάνωσε η τοπική Εταιρεία Μελετών Ιστορίας και Πολιτισμού Ν. Ημαθίας (ΕΜΙΠΗ), την οποία και ευχαριστώ για την αποδοχή της εργασίας μου.Στη φωτογραφία δεξιά, σε μια πολύτιμη φωτογραφία, εικονίζονται τα παιδιά αλλά και άλλα μέλη της οικογένειας Γούναρη. Πρώτη από αριστερά, η κα. Αικατερίνη (Ρένα) Γούναρη, η μικρότερη εκ των τριών αδελφών, Φυσικός με διακεκριμένο εκπαιδευτικό και διοικητικό έργο στη Μέση Εκπαίδευση μέχρι και σήμερα. Δεξιά της, η κα. Ευθαλία (Λίνα) Γούναρη, Πολιτικός Μηχανικός και Θεολόγος, η πρώτη γυναίκα που έγινε δεκτή στην Πολυτεχνική Σχολή Θεσσαλονίκης. Στο κέντρο, το μεγαλύτερο παιδί του Ι. Γ. Γούναρη, ο κ. Γεώργιος Γούναρης, ομότιμος καθηγητής του Α.Π.Θ., Πυρηνικός Φυσικός, εν ενεργεία ερευνητής και επισκέπτης καθηγητής στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Πυρηνικών Ερευνών, CERN και τέλος, δεξιά του, η κα. Λίλα Μάγρα, εγγονή του Βασιλείου Γούναρη, θείου του εκδότη, δασκάλου, λαοφιλούς και προβεβλημένου γιατρού και μετέπειτα Δημάρχου Βέροιας.

Στη συνέχεια, παραθέτω την ομιλία μου, διάρκειας περίπου 28 λεπτών ενώ πατώντας εδώ μπορείτε να κατεβάσετε και την παρουσίαση που προβαλλόταν από τον προτζέκτορα, σε μορφή Powerpoint 2007.

Ι. Γ. Γούναρης: ο πρώτος εκδότης της Βέροιας

Sun, 17 Jun 2012 14:49:22 GMT

Η πλατεία Αγ. Αντωνίου και η οδός Κεντρικής (1925)

Το ξημέρωμα εκείνης της Κυριακής, της 19ης του Οκτώβρη 1924, δε διέφερε σε τίποτα από τα αντίστοιχα μουντά και κρύα, υγρά και θαμπά πρωινά ενός προχωρημένου Βεροιώτικου φθινοπώρου. Τα χάνια και τα καπηλειά στοίβαζαν τις κουρασμένες τους καρέκλες πάνω στα τραπέζια, το πολυτελές "ΑΛΤ" στη Μ. Αλεξάνδρου με τον ιδιοκτήτη του Γιάννη Ε. Καλογήρου ξεπροβόδιζε τους τελευταίους υψηλούς καλεσμένους του ενώ ο Αγιαντώνης λίγο πιο πάνω έκρουε ρυθμικά τις καμπάνες του, προσκλητήριο για τον πρωινό όρθρο. Το καφενείο των αδερφών Σχοινιώτη, κάτω από το Επισκοπικό, τα Σάββατα πήγαινε σερί. Κόσμος πολύς και πέρασμα, βράδυ και πρωί. Κάπου στο βάθος ο καταβρεχτήρας του φιλότιμου Δήμαρχου Μάρκου πάλευε με τη σκόνη και τις λακούβες του υποτυπώδους οδοστρώματος. Ωστόσο...

... ένας ανήσυχος νέος 28 χρονών, εκείνο το Σαββατιάτικο βράδυ δεν έκλεισε μάτι. Όχι γιατί διασκέδαζε σε κάποιο καπηλειό. Ούτε γιατί δούλευε τα νέα δέρματα και τις γούνες του πατέρα του. Ο Ι. Γ. Γούναρης, το βράδυ του Σαββάτου της 18ης Οκτωβρίου 1924 τύπωνε την πρώτη εφημερίδα της πόλης. Ο «Αστήρ Βερροίας» μόλις είχε γεννηθεί. Το ιστορικό εκείνο Σαββατόβραδο γεννιέται ο Τύπος στη Βέροια.

Ο Θέμις Καλογήρου (δεύτερος καθήμενος από δεξιά κάτω), σε γλέντι στις Σαραντόβρυσες (~1930)

Το καφενείο "Ευρώπη" των Αφών Σχοινιώτη, κάτω από το Επισκοπικό του Αγ. Αντωνίου (~1950)

Ο Ι. Γ. Γούναρης γεννήθηκε το 1896 στη Βέροια. Οι γονείς καλοστεκούμενοι γουναράδες. Ο θείος του, Βασίλειος Γούναρης, προβεβλημένος, λαοφιλής γιατρός και μετέπειτα Δήμαρχος, άνθρωπος ανήσυχος και άοκνος. Στα 14 του χρόνια o Ι.Γ.Γούναρης φεύγει Θεσσαλονίκη να μάθει την τέχνη του γουναρά.

Παράλληλα με την τέχνη του, ο Γούναρης πηγαίνει στο νυχτερινό σχολείο. Αν και επιμελής στα μαθήματά του, δεν επιδεικνύει και την ίδια επιμέλεια κατά την πρακτική του άσκηση. Το τυπογραφείο δίπλα από το γουναράδικο που δουλεύει, μονοπωλεί το ενδιαφέρον του. Στα κλεφτά περνά ατέλειωτες ώρες παρακολουθώντας τις πρωτόγνωρες και θορυβώδεις εκτυπωτικές μηχανές, τρυπώντας πότε μέσα ή από τη βιτρίνα, όταν αυτό είναι κλειστό.

Οικογένεια Γούναρη (ο Γεώργιος Γούναρης, πατέρας του εκδότη, πρώτος καθήμενος από αριστερά, έχοντας στα πόδια του τον Ι. Γ. Γούναρη). Πρώτος όρθιος από δεξιά, ο γιατρός και μετέπειτα Δήμαρχος Βέροιας, Βασίλειος Γούναρης.

εφ. "Ελλάς", 02 Δεκ. 1912

Ο Ι. Γ. Γούναρης εγκαταλείπει τη γουναρική τέχνη και από το καλοκαίρι του 1912, από τη Θεσσαλονίκη, αρχίζει τις ανταποκρίσεις του προς την Αθηναϊκή εφημερίδα "ΕΛΛΑΣ". Κρατά επιμελείς και μεθοδικές σημειώσεις των άρθρων που στέλνει με λεπτομερείς περιγραφές της εκδοτικής τους τύχης. Στέλνει ιστορικά σημειώματα, ακροστιχίδες, γλωσσικά σχόλια. Σημαντικότερη όμως όλων είναι η εξαντλητική του περιγραφή για την απελευθέρωση της Βέροιας, σε συνέχειες, στο φύλλο της «Ελλάδος».

Το προσωπικό τετράδιο δημοσιεύσεων του Ι. Γ. Γούναρη (1912)

Λίγους μήνες μετά την έκδοση του Αστέρα, εμφανίζεται η δεύτερη εφημερίδα της πόλης, ο «Κρόταλος». Εκδίδεται από τους Στέφανο Βαφείδη, Νικόλαο Ζωγράφο και Αναστάσιο Λεονάρδο και η έκδοσή της σηματοδοτεί την αρχή μιας σφοδρής εκδοτικής σύγκρουσης μεταξύ των δύο εφημερίδων. Ο Ι. Γ. Γούναρης θα εκδώσει 840 φύλλα (εδώ δεν υπολογίζονται παροράματα στην αρίθμηση) του Αστέρα σε τρεις εκδοτικές περιόδους. Η έκδοση της εφημερίδας είναι πολυκύμαντη και συχνά περιπετειώδης. Οι πολιτικές συνθήκες και αργότερα η υγεία του εκδότη, επιδρούν αρνητικά στην απρόσκοπτη εκδοτική πορεία του «Αστέρα». Το τελευταίο φύλλο της εφημερίδας βλέπει το φως της δημοσιότητας την 30η Απριλίου 1956.

Το εικονιζόμενο κλισέ άρχισε να χρησιμοποιείται από το δεύτερο φύλλο της εφημερίδας (23 Νοε. 1924) μέχρι και το τέλος της έκδοσής της.

Το κλισέ της εφ. "Αστήρ Βερροίας" του Ι. Γ. Γούναρη (φωτ.: 2012)

Ο Ι. Γ. Γούναρης υπήρξε πρωτοπόρα και εμβληματική φυσιογνωμία της Νεότερης Βέροιας. Με την σπινθηροβόλο ματιά και την κοφτερή γραφίδα του ανέλαβε την ιστορική ευθύνη της πρώτης επίσημης καταγραφής της τοπικής καθημερινότητας. Πολέμησε και πολεμήθηκε. Γνώρισε τιμές. Επί 40 και πλέον χρόνια όμως έμεινε προσηλωμένος στο μοναδικό του στόχο, στην υπηρεσία της δημοσιογραφίας.

Μη ακριβές, περιληπτικό και υπό συνεχή επεξεργασία απόσπασμα από το υπό συγγραφή βιβλίο μου "Βέροια 1912-2012".

Η "ιστορική" γκρίνια ως άλλοθι

Fri, 15 Jun 2012 20:36:35 GMT

Παρέα νέων στη Δοβρα (~1910)

Είναι πράγματι γνώρισμα μιας μικροαστικής νοοτροπίας η τακτική απαξίωση του σύγχρονου τρόπου ζωής και η ταυτόχρονη εξύμνηση του "ιδεώδους παρελθόντος μας". Η στάση αυτή έχει βαθύ ιστορικό προηγούμενο και επανεμφανίζεται στερεότυπα. Ήδη από τους αρχαϊκούς χρόνους και τη λυρική ποίηση (Πίνδαρος, Τυρταίος, κτλ) μέχρι την Κλασσική Εποχή και τις "επιθεωρησιακές", ευρείας κατανάλωσης "Νεφέλες" ή τους "Βατράχους" του Αριστοφάνη, αλλά και αργότερα, στους γείτονες Ρωμαίους με το "mos maiorum" ("ήθος προγόνων"), παρατηρείται μια οπισθοδρομική ερμηνεία του παρόντος, για διάφορους, υποκειμενικούς κάθε φορά, λόγους.

Σε αυτό το πλαίσιο και με αφορμή την έλευση της πρώτης εκατονταετηρίδας από την απελευθέρωση της Βέροιας (16 Οκτωβρίου 2012), θα ήθελα να τονίσω δύο πράγματα: πρώτον, τα ιστορικά τεκμήρια κάθε λογής, δεν είναι δυνατόν να παρουσιάζονται...

Πλατεία Ωρολογίου, Σεπτ. 1916

...και κυρίως να αξιολογούνται ξεκομμένα από τα ιστορικά τους συμφραζόμενα (ενδεικτικά μόνο, βλ. και Susan Sontag, (1977). On photography, New York: Farrar, Straus and Giroux, p. 13 αλλά και Godfrey G. Donald (ed), (2006). Methods of Historical Analysis in Electronic Media, Lawrence Erlbaum Associates Inc, London, pp. 110-112). Δεύτερον, η εμμονή σε ένα "κακό παρόν" το οποίο με διάφορες αφορμές αντιδιαστέλλεται αξιολογικά σε ένα "ιδανικό παρελθόν", δεν έχει καμία γνωσιακή αξία. Ιδίως, όταν αυτό που εξιδανικεύουμε, μπορεί και να μην ήταν ακριβώς έτσι. Τηρουμένων των αναλογιών, κάθε εποχή ζει μέσα στα προβλήματά της. Για του λόγου το αληθές, δείτε τί γράφουν οι εφημερίδες της Βέροιας, το 1924 και 1925:

"Ἡ πλατεία τοῦ Ὡρολογίου εἶναι τό μοναδικό κέντρο μας γιά μία βόλτα γιά τά ἀπογεύματα τῆς Κυριακῆς καί τῶν ἑορτῶν. Ἐγράψαμεν καί πρό ἑβδομάδων ἐπ’ αὐτοῦ, θά ἦτο λοιπόν εὐχῆς ἔργον νά ἀπηγορεύετο ἡ κυκλοφορία τῶν αὐτοκινήτων, ποδηλάτων, ἁμαξῶν καί ζώων κατά τά ἀπογεύματα. Ὄχι μόνον ἡ καλαισθησία ἀπαιτεῖ τοῦτο ἀλλά κυρίως ἡ ἀσφάλεια τῆς ἀκεραιότητος τῆς σωματικῆς τῶν συμπολιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐξερχόμενοι εἰς ἕνα στοιχειώδη περίπατον οὐδεμίαν αἰσθάνονται ἀνάγκη νά διατρέχουν ἑκάστην στιγμήν ἔσχατον κίνδυνον θανάτου ἤ εὐχαρίστησιν ἀπό τά σύνεφα τῆς σκόνης πού τούς τυφλώνουν. Ὁ νέος κ. Μοίραρχός μας πιστεύομεν ὅτι θά διορθώση τό κακό".

Αλλού:

"Ὅλα τά μαγαζειά γενικῶς ἔχουν χαλαρώση κάθε προσπάθειαν τῶν διά τήν καθαριότητα τῶν καταστημάτων τῶν, τά δέ Μπακάλικα καί ἐν γένει τά καταστήματα ὅπου προσφέρονται φαγώσιμα, φαίνεται ὅτι ἔπαυσαν νά ἐνδιαφέρωνται διά τήν ὑγείαν μας. Εἶναι ἐπιτακτική ἀνάγκη οἱ ἁρμόδιοι, κυρίως τώρα τό καλοκαίρι, πού μᾶς δέρνουν τόσα μολύσματα νά πυκνώσουν τάς ἀστυϊατρικᾶς ἐπιθεωρήσεις, χάριν τῆς ὑγείας μας. Φθάνει νομίζομεν ἡ ἀκαταστασία τοῦ νεροῦ μας, ὥστε νά εἶναι περιττή ἡ ἀμέλεια τῆς Πολιτείας διά τήν ὑγείαν μας".

Κρόταλος Βερροίας, φ. 14, Κυριακή 21/06/1925.

Έργα στην οδό Κεντρικής (Σεπτ. 1916), στο ύψος σήμερα του φαρμακείου Μπουλασίκη. Στο βάθος το Επισκοπικό, μπροστά από τον Άγιο-Αντωνιο, το οποίο αργότερα γκρεμίστηκε.

"Η ΛΑΣΠΗ τῶν ὁδῶν ἀναγκάζει τούς συνδημότας τοῦ κ. Μάρκου νά βαδίζουν διά τῶν πεζοδρομίων ἀλλά διερχόμενοι κινδυνεύουν νά πέσουν καί νά γκρεμισθοῦν συνεπεία τῶν εὐρισκομένων ἡμικατεστραμμένων ἀνοικτῶν καταπακτῶν δί’ ὧν διοχετεύεται τό ἐν χρήσει ἀκάθαρτον ὕδωρ. Δέν φρονεῖ ὁ κ. Δήμαρχος ὅτι ἐπιβάλλεται εἰς τόν Δῆμον νά διορθώση ταύτας ἤ νά καλέση τούς ἐνδιαφερομένους καί ἐπιδιορθώσωσιν ταύτας, Ναί ἤ ὄχι".

Ἀστήρ Βερροίας, φ. 2, Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 1924.

Ζούμε σε μια πανέμορφη πόλη. Σε μια πόλη που αλλάζει. Όπως αλλάζουν τα πάντα γύρω μας. Η ιστορία μας είμαστε εμείς. Ας μην αφήσουμε στις επόμενες γενιές τετριμμένες, "γεροντοκορίστικες" γκρίνιες και ας "διαδηλώσουμε" στον αναγνώστη του μέλλοντος πόσο πολύ αγαπάμε την πόλη μας, την οποία ποθούμε να βλέπουμε κάθε μέρα και ομορφότερη! Λεζάντα στο ιστορικό μας αποτύπωμα ας γίνει η προσπάθεια για γνώση και όχι το ματαιόδοξο, "κακόηχο" άγχος της αυτοπροβολής μας...

Σαραντόβρυσες

Sun, 20 May 2012 20:25:05 GMT

Συμβολή οδών Εληάς και Ανοίξεως, περί το 1930

«Ἔπειτα ἀπό ἕνα εὐχάριστο περίπατο ὀλίγων λεπτῶν ἐφθάσαμε στῆς «Σαραντόβρυσες» ὅπου εἰς τόν χονδρόν ἴσχιον τῶν πλατάνων καί τό κρυστάλλινο νερό τῶν πηγῶν εὔρομεν τήν καλλιτέραν ἀνταμοιβήν τοῦ κόπου μας. Ἕνας καταπράσινος τάπης πεποικιλμένος ἀπό κατάλευκες μαργαρίτες μέ χρυσάφια, ἐχρησίμευσεν ὡς τό καλλίτερον στρωσίδι μας. Οἱ Τσιντζιράδες, οἱ φλύαροι αὐτοί μουσικοί του καλοκαιργιοῦ διαρκῶς τραγουδοῦσαν, ἀδιαφοροῦντες διά τήν ταπεινωτικήν καί δύσκολον θέσιν, εἰς ἤν, ἀσφαλῶς τόν χειμώνα θά περιήρχοντο.[…] Ἄλλοτε αἵ «Σαραντόβρυσες» τάς ὁποίας ἐπαναβλέπω μετά 20 χρόνια, βροντοῦσαν ἀπό τές φωνές καί τά τραγούδια τοῦ κόσμου, ὅστις προτιμῶν τήν φυσικήν ζωήν, ἤρχετο συχνά πυκνά οἰκογενειακῶς γιά νά περάση μία μέρα δροσερή καί εὐχάριστη. Τώρα; Ἄν δέν εἴμεθα στό σπίτι, ἐξάπαντος θά μᾶς εὔρητε στά καφενεῖα τά ὁποῖα νεωτεριστικότερον κοσμικά κέντρα ἀποκαλοῦμεν. Ἄν ἡ «Ἐληά», ἡ πλησιεστέρα καί καλλιτέρα ἐξοχή τῆς πόλεώς μας, εὐρίσκετο ἀλλοῦ πουθενά, θά ἐχρησίμευεν ἀναμφιβόλως ὡς κοινόν ἑστιατόριον τῶν κατοίκων. Καί ὅμως ποιός ἀπό μᾶς πῆγε ποτέ στήν Ἐληά νά φάγη μέ τήν οἰκογένειάν του, νά ἀναπνεύση τό δροσερό καί καθαρό ἀεράκι καί νά ἀπολαύση τές μαγευτικές βραδυές πού τό φεγγάρι τ’ ἀσημένιο εἰς ὀνειρῶδες μεταβάλλει».

Εφ. "Αστήρ Βερροίας", φ. 13, 02 Αυγούστου 1925

Ἡ συνταγή τοῦ κουρέως

Tue, 15 May 2012 18:24:59 GMT

Γυναίκα της Βέροιας του 1930

«Ὀ κουρεύς μου, ὀ ὁποῖος φημίζεται ὄτι ἔχει ‘ἐλαφρό χέρι’ ἀλλά καί κουρευτικήν ἐπιτηδειότητα ἑξαιρετικήν, ἔλαβεν ἀνά χείρας τά ἐργαλεῖα του καί ἤρχισε τό ἔργο του. Τό ξυράφι τοῦ μόλις ἐγγίζον τάς παρειᾶς μου ἐσφύριζεν ἐλαφρῶς μέ τήν μεταλλική τοῦ φωνῆ […] νέον ἐργαλεῖον κοφτερότερο καί συριστικότερο τοῦ ξυραφιοῦ, προσετέθη ὦς βοηθός. Ἡ γλώσσα τοῦ φίλου μου:
-Εἶδες χάλια; Εἶδες κατάστασις; Εἶδες ἀνοησία; Εἶδες τρέλλα; Εἶδες…
-Ἄλτ!, φώναξα δυνατά καί τόν ἐσταμάτησα. Ἀλλιῶς εἶχε σκοπό νά μ’ ἀραδιάση ὄλα τά ἀφηρημένα ὀνόματα τῆς γραμματικῆς. Πλησιάσας ὄμως πρός τό αὐτί μου καί χαμηλώσας τήν φωνήν του, ἐπανήρχισεν:
-Ἄν αἵ μαθήτριες, φίλε μου, δέν ἔχουν μυαλό νά σκεφθοῦν πῶς πρέπει νά ντύνωνται, δέν ἔχουν γονεῖς νά τάς ὑποδείξουν τοῦτο; Καί ἆν οἰ γονεῖς ἀδιαφοροῦν […] δέν ὑπάρχει τό Σχολεῖο διά νά τάς ἐπιβάλη νά ντύνωνται σεμνά; Ἄν ἤσουν προχθές στόν Ἅγιον Ἀντώνιον, ὄπου ἐπιβλητικότατα ἔγινε τό μνημόσυνο ὑπέρ τῶν πεσόντων, θά ἐκαμάρωνες καί σύ τές μαθήτριές μας ντυμένες μέ τήν τελευταίαν λέξιν τῆς μόδας. Καπελάκι μοδάτο, μαλλιά κατσαρά καί κομμένα ἀγορίστικα, κάλτσες χρώματος κρεατί, νύχια γιαλιστιρά καί μυτηρά καί ἕνα ντεκολτέ πού ἄφινε γυμνήν ὄλην τήν ὠμοπλάτην!!! […] Ἕνα δέ ἁπλούστατο χτένισμα, θά τές ἔδινε μεγαλειτέραν χάριν. Ἤ δέν ἔχω δίκαιον;
- Μεγάλο μάλιστα. Ἀλλά ξερεις ὄτι τό γυνακεῖον φύλον, κατά γενικόν κανόνα, εἶναι παντότε φιλάρεσκον καί θέλει νά φαίνεται ὡραῖον καί ὄταν ἀκόμη δέν εἶναι τοιοῦτον. […]
- Μέ συγχωρεῖς φίλε μου. Ἐγώ πού μέ βλέπεις, κατασκευάζω λογιῶν τό λογιῶ ἀλοιφές, ποῦδρες καί διαφορες καλλυντικές συνταγές. […] Για νά εἶμαι ὄμως φιλαλήθης σου λέγω ὄτι ἀπό ὄλες τές συνταγές μου, ἡ καλλίτερη συνταγῆ για κάθε γυναίκα καί μάλιστα για τές μαθήτριες εἶναι αὐτή:

Λάβε αἰδοῦς παρθενικῆς, ὦ κόρη κόκκους δύο
Πρόσθες δὲ τέσσαρας σιγῆς καὶ τρίψον ἐν Ἰγδύῳ

Φιλοπονίας πρόσθεσον κατόπιν λίτραν μίαν
Σεμνοπρεπείας δὲ δραχμής καὶ ἀρετῆς οὐγγίαν

Τὸ κράμμα τοῦτο ἔγχυσον ὕστερον ἐν Φιάλῃ
Χρῶ δ’ ἔσωθεν καί ἔξωθεν ἵνα φανῇς Παγκάλη.

Ἔσφιξα εἰλικρινῶς τό χέρι του, τόν συνεχάρην διά τάς ὑγιεῖς καί ἠθικᾶς ἀρχάς του καί τόν ἀπεχαιρέτισα εὐχηθεῖς ὄπως ἡ συνταγή του […] καταστῆ τό ἀπαραίτητον φυλαχτό κάθε Βεργιωτοπούλας».

Εφ. " Ἀστήρ Βερροίας", φ. 6, Μάρτιος 1925

Αρχή... το ήμισυ του παντός

Mon, 07 May 2012 19:55:13 GMT

Δεν θα ξεκινούσα ποτέ αν δεν έβαζα μπροστά την επεξεργασία αυτού του micro-site για την εκατόχρονη ιστορία της Βέροιας. Ήδη είμαι εκτός κάθε πιθανού χρονοδιαγράμματος που ανακοίνωσα ή προγραμμάτισα και αυτό δε με στρεσάρει μεν, μού δημιουργεί ωστόσο μια εξαιρετικά ενοχλητική αίσθηση αταξίας καθώς το αρχειακό υλικό γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα (και εδώ οφείλω βαθύτατες ευχαριστίες σε όλους εκείνους που μού εμπιστεύτηκαν και μού εμπιστεύονται τον αρχειακό τους πλούτο). Να είναι σίγουροι ότι θα τύχει της δέουσας προσοχής και αξιοποίησης.